به کتاب هایمان احترام بگذاریم

ماجرای کشک بادمجان در دل جنگل دست کاشت قائم کرمان ،ماجرایی است به نام کشک بادمجان ، کشک بادمجانی ها تعدادی از اعضای کمیته جنگل قائم بودند که از سال 1342 تا سال 1359 به یاد روزجمعه 14مردادماه که برای برنامه ریزی و ایجاد جنگل فائم جمع شده بودند و ظهر آن روز کشک بادمجان خوردند ، تکرار شده است. و اما چرا این کشک بادمجان ماجرا شده است ؟ در 14 مردادماه سال 1359 به روال سال های قبل ، قرار بود برنامه کشک و بادمجان برگزار شود ،ولی از آنجاییکه روز 14 مرداد مقارن با ایام ماه مبارک رمضان شده بود ، مراسم از سوی مسوولان کمیته جنگل قائم به آخرین جمعه ماه شعبان تغییر یافت . در این برنامه کشک بادمجانی خوری که دکتر مظفر بقایی کرمانی رهبر حزب زحمتکشان ایران هم حضور داشت، تعدادی از آنان من جمله : مظفر بقایی ، محمد صنعتی ، علی اصغر مظهری توسط سپاه پاسداران دستگیر و روانه زندان شدند . بازداشت شدگان پس از انتقال به زندان ،با سرهای تراشیده شده ، یک هفته در زندان به سر بردند و وقتی علت زندانی شدن خودشان را پرس و جو کردند ، به روز کودتای نوژه رسیدند که مقارن با برنامه کشک بادمجان اتفاق افتاده بود و از آنحاییکه رییس جمهور بنی صدر قصد تسویه حساب با دکتر بقایی را داشته است ، این دستگیری صورت گرفته بود. ماجرای کشک بادمجان با وساطت آیت الله هاشمی رفسنجانی و عدم انتساب بازداشت شدگان در ناهار کشک بادمجان به کتاب هایمان احترام بگذاریم...

این همه تخریب و تصرف چرا؟ انگاری قرار هست بعد از ما همه چیز تمام شود!! تخریب و تصرف ، تغییر کاربری ، جنگل تراشی ، دریاخواری ، کوه خواری، زمین خواری ،چاه های غیرمجاز و برداشت بی رویه آب ، زباله و نخاله ، بی مسوولیتی ، نابخردی ، آفرود سواری ، ناکارآمدی مدیران ، قوانین ضعیف و ....بلاهایی هستند که پیکر سست و نحیف منابع طبیعی کشور را روز به روز نحیف تر و شکننده تر می کنند. مگر می شود بر فراز کوه و فرود دره ویلا و کاخ به دور از چشم مسوولان ساخت ؟!! مگر می شود ساحل دریا را حیاط ویلا و خانه کرد ؟!! مگر می شود صدای اره و تبر را از چند کیلومتری شنید و بر این همه جنگل تراشی چشم پوشید ؟!! مگر می شود این همه زباله و نخاله را در دل جنگل دید و بی تفاوت از آن گذشت؟!! مگر می شود قله کوه را برای هتل سازی به بخش خصوصی داد و نامش را توسعه گذاشت؟!! مگر می شود کوه را خورد ، دریا را خورد ، زمین را خورد ، آب را هدر داد ، هوا را آلوده کرد ،جنگل را تراشید ، آفرود را بر ساحل ، فراز کوه ، کلوت ، چمنزار برد ،زباله و نخاله را در دل جنگل و مرتع خالی کرد و.... ...بله می شود ، این همه را در کشور ما به وفور دید و خم به ابرو نیاورد!! می شود کلاردشت را دید که تا دشت شدن فاصله ای به اندازه چند فقره زمین خواری و جنگل تراشی دارد!! می شود ، تُن تُن زباله را در عمق جنگل دید ، می شود انبوه بطری های نوشابه و ظروف یکبار مصر به کتاب هایمان احترام بگذاریم...

حال محیط زیست بسیار وخیم است پیکر منابع طبیعی خمیده و به بیماری راشیتیسم مبتلا شده است. ریه هایش، عفونی و پر از دود و آلایندگی است. آب هایش بسیار کم و آن اندک به آرسنیک آلوده شده است. هوایش ،غبار الود و آکنده از ریزگرد و دود و پارازیت است. این پیکر سست شیارزده سوراخ شده پر از زباله و ظروف یکبار مصرف نیاز به درمان دارد ، درمان این پیکر نحیف در تغییر نگرش و برخورد من و شماست ، حداقل کاری که می توانیم برای این پیکر انجام بدهیم ، از خود شروع کردن و تغییر در رفتار و کردارمان با آن هست . این را باید قبول کنیم در بیماری منابع طبیعی و محیط زیست ، خود ما بیش از مسوولان مقصریم. تخریب جنگل ها ، تصرف اراضی ، ماشین های دودزا تک سرنشین ،برداشت بی رویه آب ، حفر چاه های غیر مجاز ،استفاده و ریختن ظروف یکبار مصرف و زباله در طبیعت ، نمونه کوچکی از بلایایی است که من و تو بر این پیکر وارد کرده ایم. باور کنیم شرایط محیط زیست ما بحرانی است و دود این بحران قبل از اینکه به چشم مسوولان برود ، دیده من و شما را کور می کند، آنان بقولی: ککشان نمی گزد و در نهایت چمدان هایشان را بر می دارند و به دیگر بلاد دنیا می روند. باور کنیم اگر در رفتار و کردار خود با محیط زیست تغییر ایجاد نکنیم و با آن مهربان تر نباشیم ، تا مرز نابودی یک تمدن پیش خواهیم رفت. آب بسیار کم شده ، هوا بسیار آلوده شده ، آسمان و ابرهایش نهایت خس به کتاب هایمان احترام بگذاریم...